To miała być historia o wodzie. Tej, w której rankiem podziwiałem rafę koralową, tej, która w postaci ulewnego deszczu „umilała” mi dzisiejszą podróż po Bali, wreszcie tej, którą słyszę za oknem, rozbryzgującą się u stóp najwyższego wodospadu na wyspie. Ale historia, jak to z historiami bywa puściła się samopas, poszła swoją drogą. I zmieniła się w historię o ludziach.

 Pierwsi, których dziś spotkałem pochodzili z zachodu. Starsza Niemka i młody Francuz. W ich towarzystwie wybrałem się na poranny snorkeling. Wyobraźcie sobie taką scenkę. Nad nami  błękitnie niebo, na nim rozpalone do białości słońce. Pod nami błękit wody a pod wodą cała paleta barw rafy koralowej. Folder reklamowy biura podróży przekuty w rzeczywistość.

 I co? I mało! Ileż było narzekania. Że płetwy za ciasne, że woda za mało przejrzysta, że rafa nie taka jak dawniej, że tu swędzi a tam piecze. Nie mogąc słuchać tych lamentów nabrałem powietrza w płuca i dałem nura między nieme kolorowe rybki i krzyczące barwą i kształtem koralowce.

 A potem wsiadłem na motocykl i ruszyłem przed siebie…tylko po to, by stanąć się 20 minut później, zatrzymany przez ulewę. Zaparkowałem pod wiejskim sklepikiem, schowałem się pod blaszanym daszkiem i zabrałem się za czekanie. Czekałem pół godziny, czekałem czterdzieści minut i czekałbym pewnie dalej gdyby nie pojawiła się starsza pani z wielkim parasolem i zaproszeniem  na kawę, do siebie do domu. Obok kawy pojawiły się ciastka a to wszystko umilała  próba rozmowy łamaną angielszczyzną. To wystarczyło, żeby przegonić chmury. Na odchodne dostałem kartkę z adresem o prośbę o przesłanie pocztówki z miejsca, w którym żyję.

 U szczytu czekał na mnie bambusowy daszek a pod daszkiem uśmiechnięty Balijczyk. „Coś do picia? Kawę? Coś do jedzenia?” A niech ci będzie pomyślałem i dosiadłem się do stolika. Nawet nie wiem kiedy skończyłem pierwszą puszkę coli i kiedy poznałem wszystkich kuzynów Kadeka Ardity, sekrety jego pracy, plany na przyszłość. Wiem, że godzina robiła się późna, ulewa nie słabła a ja nie pokonałem nawet jednej trzeciej zaplanowanej na ten dzień drogi i nie miałem gdzie zostać na noc. „Może zostaniesz u mnie?” zapytał Kadek. Po chwili wahania przełknąłem swoją nie ufność i przyjąłem zaproszenie. Tak dobremu znajomemu przecież nie sposób było odmówić.

 Od tej chwili minęło już kilka godzin. W tym czasie zdążyłem poznać pozostałych członków rodziny Arditów, zjadłem tradycyjny indonezyjski posiłek, wychyliłem 3 szklanki araku, naprawiłem komputer Kadeka i napisałem tekst promocyjny dla jego małego biznesu – trekkingów pod wodospadem. Z rana wypiję filiżankę legendarnej Kopi Luwak (od dziś zbieram zamówienia, chętnych na unikalne ziarna zapraszam na maila) i ruszę dalej, oglądając się przez ramię na to niezwykłe miejsce i wspaniałych, zwykłych ludzi zamieszkujących te strony.