Dziś nic nie mogę na to poradzić, uwielbiam Indie. Nawet Ewie nieco udzielił się ten entuzjazm i znalazła, dla tego kraju kilka ciepłych słów. Uwielbiam panujący tu chaos, nieopisany brud, szalony ruch uliczny i nieokiełznaną ciekawość mieszkańców. Chyba trochę za tym wszystkim zatęskniłem w niebiańsko spokojnym Nepalu.

Ten zachwyt dopadł mnie jeszcze wczoraj gdy leżąc pod moskitierą wsłuchiwałem się w ryczący za oknem generator prądu i rozbrzmiewającą klaksonami ulicę. Rano nastrój nie uległ zmianie. Na śniadanie dostaliśmy pyszne tosty, świetny omlet przeprawiony garścią świeżych zielonych chili i naprawdę niezłą kawę (a to rzadkie tu zjawisko). Na ulicy kupiliśmy 20 bananów (20rupii), jabłka, ciastka i kolorowy tygodnik. Tak zaopatrzeni wsiedliśmy w pociąg i siedzimy w nim do teraz. Gdy dopada nas pragnienie popijamy fantastyczny indyjski czaj – słodki, aromatyczny, czasami wręcz pikantny. Gdy czujemy głód pogryzamy banany. Gdy banany przestały wystarczać zjedliśmy obiad – kurczaka, ryż, chapati. Oczywiście gołymi rękami. Gdy tylko skończyliśmy jeść “kelner” przyniósł nam obiad po raz drugi i gdy wyjaśniliśmy mu, że to pomyłka i że ze niechcianą dokładkę nie zamierzamy płacić doszło do małego spięcia. Facet na siłę wciskał nam plastikowe tacki, my uparcie przekonywaliśmy, że już nie jesteśmy głodni a cały wagon obserwował scenkę z uwagą godną premiery najnowszego Bollywodzkiego hitu.

I tak jedziemy otoczeni ciekawskimi spojrzeniami. Za oknem zapadł już zmrok. O 4-tej rano lądujemy w Kalkucie.

Dotarliśmy nad Ganges. W Varanasi jesteśmy od wczoraj – wypoczęci, najedzeni, szczęśliwi. Rzeka snuje się powoli swoim szerokim nurtem tuż za naszym oknem. Nad brzegiem trwa wielkie pranie, kąpiele ludzi i zwierząt, pławienie kwiatów, modły i palenie ciał. Ale sama rzeka nie śmierdzi w przeciwieństwie do wielu innych, które wąchaliśmy w Indiach.

Nad brzegiem rozciąga się labirynt małych uliczek. Ilekroć się w niego zapuszczamy, tracimy orientację i krążymy przez kilkadziesiąt minut bez celu. Sklepiki, stragany, ludzie, krowy, psy. Przez ciasne zaułki co chwila przeciska się kolejny orszak ludzi niosących na noszach owinie w kolorowe płótna i przykryte kwiatami ciało bliskiego. Ciało, które za chwilę spłonie nad jednym ze stosów nad rzeką. W miejscach palenia zwłok nie wolno fotografować. Gdy wczoraj, zostałem przyłapany na robieniu zdjęć, dwóch hindusów oznajmiło, że nie szanuję ich kultury, że za coś takiego grozi pół roku więzienia. Potem kazali “Say sorry to the great mama”. Do hotelu wróciliśmy tylnymi uliczkami.

Dalej od rzeki, gdy uda się już wyrwać z tego gąszczu, ulice robią się szersze, pojawia się ruch uliczny, riksze, tuk tuki, tumany kurzu. Tu można wypić szklankę soku z granatu za 20 rupii, kupić kilka używanych książek, odwiedzić bankomat.

Nad samą rzeką ruch samochodów jest niedozwolony. Dlatego jest cicho, wreszcie można odpocząć od klaksonów. Rankiem obudziły nas świątynne dzwonki i śpiew z minaretu. Śniadanie zjedliśmy u japonki, która serwuje pyszną kawę i tosty z miodem. Potem długi spacer po mieście, za chwilę obiad, a w nocy w dalszą drogę, pociągiem do Gorakhpur.

Coraz bliżej Nepalu.

update:  Godzinę popływaliśmy łodzią po Gangesie a teraz już pakujemy tobołki i jazda na nocny pociąg.

Dziś kończy się nam internet. Od teraz skazani będziemy na kafejki więc wpisy pewnie staną się mniej codzienne a bardziej od święta.

Gdyby do Indii przyjechać na jeden dzień to należałoby udać się właśnie tutaj, do Agry, zobaczyć Taj Mahal. My już widzieliśmy, najpierw wieczorem z dachu hotelu – z daleka i po ciemku a i tak zrobiło wrażenie. Wokół jak zwykle – brud, syf, kurz. A w oddali coś tak nieskazitelnego.

A potem wstaliśmy o 5-tej rano, żeby obejrzeć Taj o świcie. Naturalnie nie starcza mi wiedzy i umiejętności, żeby mówić o nim tak jak Herbert mówił o europejskich katedrach. Mogę tylko napisać, że budowla jst piękna i robi wielkie wrażenie. Tak nie-indyjska w sercu Indii. Rozmiar, barwa, symetria. Wszystko perfekcyjne.

A jeszcze niedawno czytałem w “Masali” Cegielskiego jak to omija on to miejsce z daleka, bo to hipermarket, bo wszyscy tu ciągną a on odmawiał w czasie swojej podróży ciągnięcia tam, gdzie ciągnie tłum. I pewnie wielu myśli podobnie. Co za bzdura! Odmawiać osobie czegoś pięknego bo inni sobie nie odmawiają. Nie zobaczę wieży Eiffla, bo wszyscy oglądają, nie pójdę na ten film do kina bo widziało go za dużo osób.

Bez względu na wszystko Taj Mahal warto zobaczyć, chociaż raz.

A teraz trzeba zejść na ziemię, czas na fakty: niestety, waiting list na nasz pociąg Agra-Varanasi poruszała się bardzo powoli. Dlatego właśnie siedzimy w jedynym autobusie łączącym oba miasta. Czeka nas 16 h podróży w koszmarnych warunkach. Na tyle koszmarnych, że gdy dojedziemy będziemy chcieli rzucić się w fale Gangesu.

Na obiad zjadłem najgorszy makaron w historii makaronu. Ewa miała więcej szczęścia i jej kurczak był na poziomie.

Próbowano nas dzisiaj kolejno oszukać: w rikszy, w zakładzie fotograficznym, w toalecie dworcowej, przy wydawaniu reszty w kiosku.

Ale to wciąż był świetny dzień, widzieliśmy Taj Mahal.

Właśnie siedzimy w rozklekotanym autobusie mknącym indyjską autostradą ku Agrze. Jutro czeka nas zwiedzanie Taj Mahal i fortu, za które indyjski rząd liczy sobie bardzo słono (wejśćie do Taj – 800 rupii, czyli 13 euro, cena jak na Indie absolutnie powalająca)…

Ale to będzie jutro, za Nami został Jaipur i Pushkar, który udało nam się odwiedzić w czasie największego targu wielbłądów w tej części świata. Zerwaliśy się o świcie i już o 7 rano siedzieliśmy w autobusie do Ajmeru, stamtąd lokalnym busem przedostaliśmy się przez górę węży (Snake Mountain) i wysiedliśmy w Pushkarze. Atmosfera, nie dość że jarmarczna to i tak różniąca się od tego co do tej pory widzieliśmy. Pushkar to półpustynne miasto i sucho-gorące powietrze daje się we znaki o wiele bardziej niż w innych częściach Indii.

Już na pierwszych 50 metrach pseudo-kapłani zdołali wcisnąć nam dwie garście kwiatów, które wrzucone do jeziora na pewno przyniosą nam szczęście. Maciek został namówiony do skorzystania z usług lokalnego golibrody i zaciągnięty do małęgo saloniku po drugiej stronie ulicy. Przeżycie to pewnie ciekawe, zwłaszcza, że po ścięciu włosów, fryzjer zabrał się za masaż skroni, głowy, barków oraz rąk (nadmienię od razu, że Maciek nie cierpi masażu i w ogóle dotyku osób obcych, więć doświadczenie to musiało go kosztować dużo cierpliwości…) Fryzjer za “ayurvedic massage” kazał dopłacić 50 rupii, coś o czym wcześniej zapomniał nam powiedzieć. Z nową fryzurą Maćka (mnie też chcieli ostrzyc!) ruszyliśmy w kierunku Laxmi market. Miejsce urokliwe, sporo turystów i co się z tym wiąże – naganiaczy. Zwłaszcza bardzo namolnych pseudo-kapłanów, którzy nie ustępują nawet po kilkuktornych tłumaczeniach, że ich błogosławieństwo nie jest nam do szczęścia potrzebne.
Słynne jeziorko jakby trochę nędzne, zapewno z powodu suszy, która poważnie je skurczyła. Sam targ wielbłądów bardziej wyglądał na jarmark – było wesołe miasteczko i liczne stragany z ryczącymi hitami indyjskimi. WIelbłądy – cudowne! Przystrojone, dostojne. Słabych wielbłądów też było kilka, Bartek pewnie wyhaczy na zdjęciach, o które mi chodzi. Upał wręcz osłabiający. Spędziliśmy popołudnie delektując się mrożoną herbatą cytrynową w restauracji na dachu.

W drodze powrotnej zaliczyliśmy chyba największą jak dotąd kłótnię między kontrolerem biletów a gawiedzią wracającą z targu. Policja zablokowała główną drogę, musieliśmy jechać objazdem, za co kontroler (prywatnego autobusu) chciał więcej za bilety. Rumor był niesamowity,prawie doszło do rękoczynów, a wszystko poszło o dodatkowych 5 rupii od osoby….

Dziś w gazecie przeczytaliśmy, że tegoroczny targ był jednym z mniej udanych. Było mniej turystów i wielbłądów niż zazwyczaj, nawet ceny były niższe. My jakoś tak tego nie odczuliśmy i wypad do Pushkaru uważamy za bardzo udany!