Do Delhi zajechaliśmy o 6-tej rano. Poł godziny później byliśmy już w szpitalu. I się zaczęło – inhalacje, badania, analizy. Wszystko słono płatne. Bo szpital uparcie twierdził, że nie ma umowy z naszym ubezpieczycielem i że kasę odzyskamy sobie w Polsce. Łącznie badania (a w większości bezproduktywne czekanie) zajęły nam 8 h i kosztowały…16,000 rupii. A wszystko by dowiedzieć się, że muszę zostać objęty kwarantanną ze względu na podejrzenie świńskiej grypy. Koszt kwarantanny na jedną noc – 7500. Odmówiliśmy, ruszamy ku wyjściu a tu drogę zastępuje nam strażnik.

Resztę napisze Ewa, właśnie założyli mi kroplówkę i jestem bez ręki.

Po moim pytaniu o co chodzi, Pan powiedział coś na kształt ‘no allowed’ i się zaczęło szpitalne piekiełko – kłótnie, awantury, brak jakichkolwiek sensownych informacji, tylko mamrotanie “you sit madam, we are trying to help you”. W końcu zadzwoniłam do ambasady i z pomocą pana wice-konsula wylądowaliśmy w innym szpitalu. Szpital jest brudny, wstrętny i mroczny, ale przynajmniej jest za darmo.

Trudno się dziwić, że z Delhi jak na razie nie dostarcza nam pozytywnych wrażeń. To co widzieliśmy dotychczas z pociągu, rikszy i karetki jest odrażające, brudne i śmierdzi nie do wytrzymania. Ludzie też są mniej mili, albo może to już nasze postrzeganie się zmieniło, ale od kliku dni wdajemy się z nimi w kłótnie za byle co. Za to, że się gapią, za to że nie potrafią powiedzieć o co im chodzi i że zdzierają z nas kasę na każdym kroku.

No nic, jutro o 12 przyjdą wyniki badań i okaże się czy tydzień przebiegnie pod znakiem H1N1…trzymajcie kciuki!