Od Tajów różnimy się nie tylko kulturą, językiem i wyglądem ale i smakiem. To co dla nich jest frykasem dla nas bywa ohydą nie do przełknięcia. Zapraszam na degustację jednego z takich kontrowersyjnych przysmaków – poznajcie króla owoców.

Durian, bo to o nim mowa cieszy się w Tajlandii wielką estymą. Słono za niego płacą (Jak na tajskie standardy oczywiście – porcja kosztuje od między 100 a 200B), jedzą na surowo, w deserach i lodach i nazywają go królem owoców (królowa jest Mangosteen ale to inna historia).

O ile jednak na temat Jego Wysokości Króla Tajlandii złego słowa nikt tu nie powie to o durianie da się już usłyszeć krytyczne opinie. Najczęściej padają z naszych zachodnich ust, które z królem owoców przeważnie są zwyczajnie niekompatybilne. Ale  i Tajowie zdają sobie sprawę z kontrowersyjnej natury duriana i sprzedają go  na zafoliowanych tackach a także zakazują jego przewozu transportem publicznym, taksówkami its. Przypominają o tym naklejki na szybach:

Czego nie wolno w taksówce - durian pierwszy od prawej. Fot. Bartek Ślusarski

Jak smakuje durian? Konsystencja jest kremowa ale nie płynna, miękka ale nie lejąca. Gdyby na konsystencji się kończyło durian byłby wspaniały. Niestety do kompletu mamy zapach (który jest przecież głównym składnikiem smaku)  - zatęchły, męczący, uciążliwy. Najbardziej męczy chyba ten brak spójności między materią a aromatem. Gdyby tak pachniało danie obiadowe, mięsne, dało by się to wytłumaczyć. Ale deser? Owoc? To nie przystoi.

Jednocześnie mogą zdarzyć się tacy, którzy powyższy film uznają za przesadę. Ato dlatego, że reakcja na króla owoców jest indywidualna. Jest z nią jak z czułością na chorobę morską, jak z wrażliwością na korkowość wina – niektórych dotyka do żywego, innym wcale nie przeszkadza. Dlatego nie unikajcie duriana za wszelką cenę. Spróbujcie i oceńcie sami.

*Cie­kawe? Dobrze napi­sane? Pomocne? Klik­nię­cie w jeden z przy­ci­sków “share” pod arty­ku­łem to naj­prost­szy i naj­lep­szy spo­sób by doce­nić wysi­łek jaki wkła­dam w two­rze­nie tej strony i pomóc w roz­woju Skok W Bok Blog. Cze­kam też na wasze komen­ta­rze oraz maile z pyta­niami i suge­stiami. Z góry dziękuję!